بررسی اثربخشی اجرای برنامه جامع مهارت های زندگی، مبتنی بر رویکرد گروهی، در کاهش اضطراب اجتماعی-تحصیلی و افزایش سازگاری دانش آموزان

اضطراب اجتماعی-تحصیلی و کمبود سازگاری، به عنوان موانع عمده در مسیر رشد تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان، نیازمند مداخلات موثر و پیشگیرانه هستند؛ این امر، ضرورت بررسی اثربخشی برنامه های آموزش مهارت های زندگی را برجسته می سازد. این مطالعه مروری به طور نظام مند به بررسی شواهد موجود پیرامون اثربخشی اجرای برنامه جامع مهارت های زندگی پرداخته است، با تمرکز ویژه بر آن دسته از مداخلاتی که مبتنی بر رویکرد گروهی طراحی و اجرا شده اند، زیرا فضای گروهی زمینه ای حیاتی برای تمرین تعاملات اجتماعی و دریافت بازخورد مستقیم فراهم می آورد. در این مرور، مقالات مرتبط با هدف ارزیابی تاثیر این برنامه ها بر دو خروجی محوری شامل کاهش اضطراب اجتماعی-تحصیلی و افزایش سازگاری دانش آموزان مورد پالایش و تحلیل قرار گرفتند. یافته های کلی تحلیل شده نشان می دهند که آموزش مهارت هایی نظیر مدیریت هیجان، حل مسئله و ارتباطات بین فردی در قالب گروه های حمایتی، به طور قاطع منجر به کاهش معناداری در سطوح اضطراب دانش آموزان در موقعیت های اجتماعی و امتحانی شده است. این کاهش اضطراب، مستقیما به بهبود فرآیندهای سازگاری تحصیلی (شامل افزایش تمرکز، کاهش اهمال کاری و بهبود رابطه با معلم) کمک کرده است، زیرا از بار شناختی منفی کاسته و ظرفیت شناختی را برای یادگیری آزاد می سازد. بنابراین، نتایج این مرور تاکید می کند که ادغام ساختارمند آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر گروه در سیستم های آموزشی، نه تنها یک رویکرد روان شناختی مفید، بلکه یک استراتژی سیاست گذاری ضروری برای تضمین سلامت روان جامع و ارتقای عملکرد پایدار تحصیلی دانش آموزان در محیط های رقابتی امروز محسوب می شود و لزوم طراحی و اجرای مداخلات مدرسه ای توانمندساز را نمایان می سازد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، اضطراب اجتماعی-تحصیلی ، سازگاری تحصیلی ، رویکرد گروهی ، سلامت روان دانش آموزان