مدیریت آموزشی و تاب آوری در شرایط بحرانی

نظام های آموزشی در سال های اخیر به طور فزاینده ای با بحران های گوناگون مواجه شده اند که این شرایط، پایداری، کیفیت و اثربخشی فرایندهای آموزشی را با چالش های جدی روبه رو ساخته است. در چنین شرایطی، مدیریت آموزشی به عنوان عنصر کلیدی در هدایت و سامان دهی سازمان های آموزشی، نقش تعیین کننده ای در ارتقای تاب آوری نظام آموزشی ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل نقش مدیریت آموزشی در تقویت تاب آوری نظام آموزشی در شرایط بحرانی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی است و با بهره گیری از داده های اسنادی و میدانی، به بررسی مولفه های موثر مدیریت آموزشی در مواجهه با بحران پرداخته است. نتایج تحلیل نشان می دهد که سبک های مدیریتی مشارکتی، انعطاف پذیر و حمایتی، نقش موثری در حفظ انسجام سازمانی، افزایش انگیزه معلمان و تداوم فرایندهای آموزشی در شرایط بحرانی دارند. همچنین، اعتماد سازمانی، تفویض اختیار و یادگیری سازمانی از عوامل کلیدی در تقویت تاب آوری مدارس شناسایی شدند. در مقابل، تمرکزگرایی و تصمیم گیری های غیرمشارکتی، تاب آوری نظام آموزشی را تضعیف می کنند. در مجموع، نتایج پژوهش بیانگر آن است که مدیریت آموزشی تاب آور می تواند بحران را از یک تهدید به فرصتی برای بازاندیشی، یادگیری و بهبود عملکرد نظام آموزشی تبدیل کند و به عنوان یک الزام راهبردی برای پایداری نظام آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزشی ، تاب آوری ، شرایط بحرانی ، رهبری آموزشی ، تاب آوری سازمانی