بررسی رابطه بین یادگیری زبان انگلیسی و شادکامی در بین دانش آموزان دوره متوسطه اول

می با گسترش تکنولوژی و فراگیری ارتباط میان کشورهای جهان مبحث آموزش زبان انگلیسی و چگونگی آموزش آن در میان نظام های تعلیم و تربیت جهانی حائز اهمیت گردید در ایران نیز آموزش زبان انگلیسی حائز اهمیت است. مطابق با سند تحول بنیادین آموزش زبان خارجی با رعایت اصل تثبیت و تقویت هویت اسلامی - ایرانی در چارچوب بخش انتخابی برنامه درسی توصیه شده است. شادی به درجه یا میزانی گفته می شود که شخص درباره مطلوبیت کل زندگی خود قضاوت می کند به عبارت دیگر شادکامی به این معناست که فرد به چه میزانی کل زندگی خود را دوست دارد. شادکامی به عنوان مجموعه ای از عواطف و ارزیابی شناختی از زندگی عنوان شده است و آن را درجه ای از کیفیت زندگی افراد دانند که به طور کلی مثبت ارزیابی می کنند از این رو استفاده از شیوه آموزش فعالیت–محور می تواند روشی مناسب در تدریس زبان انگلیسی باشد. آموزش فعالیت–محور در زبان انگلیسی ایجاد فرصت هایی در کلاس درس است تا به زبان آموزان امکان دهد به طور مشارکتی و تعاملی به ساخت دانش زبانی بپردازند و مهارت های زبانی خود را تقویت کنند. برای دستیابی به این هدف و استفاده کارکردی از زبان، فعالیت ها باید اصیل و معتبر، فراگیر–محور و تعاملی باشد. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین یادگیری زبان انگلیسی و شادکامی در بین دانش آموزان دوره متوسطه اول بوده است. به همین منظور نخست به تحلیل مفهوم زبان انگلیسی، مفهوم شادکامی و مفهوم دوره متوسطه اول پرداخته و سپس به تبیین رابطه بین یادگیری زبان انگلیسی و شادکامی در بین دانش آموزان دوره متوسطه اول اقدام نموده است. پژوهش از نوع مروری تحلیلی و روش جمع آوری داده ها کتابخانه ای بود. در تحلیل اطلاعات از رویکرد توصیفی تفسیری استفاده شد. یافته ها حاکی از آن است که آموزش زبان انگلیسی در مقطع متوسطه اول و یادگیری آن موجب شادکامی در بین دانش آموزان نوجوان می گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، زبان انگلیسی ، شادکامی ، دوره متوسطه اول