مدل ساختاری خودناتوان سازی تحصیلی براساس اعتیاد به اینترنت با توجه به نقش واسطه ای اختلالات خواب در دانشجویان علوم پزشکی

دانشجویان علوم پزشکی مسئولیت مهمی در قبال سلامت جامعه دارند و شرایط استرس زای مختلفی را تجربه می کنند. هدف از پژوهش حاضر بررسی مدل ساختاری خودناتوان سازی تحصیلی براساس اعتیاد به اینترنت با توجه به نقش واسطه ای اختلالات خواب در دانشجویان علوم پزشکی بود. این پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی همبستگی از نوع معادلات ساختاری است. جامعه آماری آن شامل تمامی دانشجویان علوم پزشکی شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. حجم نمونه شامل ۱۷۴ نفر از دانشجویان بود که به روش تصادفی در دسترس انتخاب شدند. دانشجویان به پرسشنامه های اختلال خواب لینچ و همکاران (۲۰۰۳)، خودناتوان سازی جونز و رودوالت (۱۹۸۲)، اعتیاد به اینترنت یانگ (۱۹۹۸) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای آماری SPSS ۲۸ و AMOS ۲۴ با آزمون همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. نتایج نشان داد رابطه معنی داری بین اعتیاد به اینترنت (۰/۴۸=) و اختلالات خواب (۰/۳۹=) با خودناتوان سازی تحصیلی وجود داشت (۰/۰۱>P). همچنین مدل از برازش خوبی برخوردار بود. نتایج آزمون روابط مستقیم نشان داد که تاثیر اعتیاد به اینترنت (۰/۵۱=) و اختلالات خواب (۰/۲۵=۱۰) بر خودناتوان سازی تحصیلی تایید شد (۰/۰۱>P). اختلالات خواب توانست نقش میانجیگر معنی داری در رابطه اعتیاد به اینترنت با خودناتوان سازی تحصیلی داشته باشد (۰/۰۱>P). به عنوان نتیجه گیری می توان بیان داشت اعتیاد به اینترنت هم به طور مستقیم بر خودناتوان سازی تحصیلی تاثیرگذار بود و هم با واسطه اختلالات خواب بر خودناتوان سازی تحصیلی اثرگذار بود.

کلیدواژه ها:

اختلالات خواب ، اعتیاد به اینترنت ، خودناتوان سازی تحصیلی ، دانشجویان