اثر بخشی درمان یکپارچه توحیدی بر امید افراد با تجربه ناموفق خودکشی

خودکشی پدیده ای پیچیده و چندوجهی است که با کاهش امید به زندگی ارتباط تنگاتنگی دارد. درمان یکپارچه توحیدی با ادغام رویکردهای شناختی، رفتاری، تحلیلی و رشدی با آموزه های عرفانی اخلاقی، به دنبال احیای ارزش ها و تقویت دلبستگی به خداوند متعال به منظور انسجام بخشی به شخصیت و سوق دادن فرد به سوی بهبودی و تعالی است. این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی درمان یکپارچه توحیدی بر افزایش سطح امید در افرادی که تجربه ناموفق خودکشی داشته اند انجام شد. روش تحقیق حاضر نیمه تجربی از نوع تک موردی با طرح A-B-A بود. جامعه آماری شامل افرادی بود که پس از اقدام ناموفق به خودکشی به بیمارستان شهید بهشتی تفت و مرکز مسمومیت استان یزد در اسفند ماه ۱۳۹۸ مراجعه کرده و تا مرداد ۱۳۹۹ پیگیری شدند. دو نفر با استفاده از نمونه گیری هدفمند و با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج از پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه امید اسلامی خلیلیان شلمزاری و همکاران (۱۳۹۲) بود. مداخله شامل ۱۶ جلسه درمان یکپارچه توحیدی بود. تحلیل دیداری نمودارهای داده ها نشان دهنده تفاوت معنادار در سطح امید آزمودنی ها در مرحله مداخله و پیگیری نسبت به مرحله خط پایه بود. یافته ها حاکی از آن است که آموزش درمان یکپارچه توحیدی به ارتقای امیدواری در افراد با تجربه ناموفق خودکشی کمک می کند و پیشنهاد می شود از این رویکرد درمانی در جهت افزایش امید در این گروه از افراد استفاده گردد.

کلیدواژه ها:

خودکشی ، امید ، درمان یکپارچه ، توحیدی ، روانشناسی مثبت گرا ، معنویت