نسل زد و گفتمان توسعه سیاسی از نگاه هانتیگتون در ایران

ظهور «نسل زد» در فضای اجتماعی و سیاسی ایران، چالش های جدیدی را پیش روی ثبات و توسعه سیاسی قرار داده است. این نسل با ویژگی هایی چون زیست دیجیتال، فردگرایی و مطالبات فراملی، شکاف عمیقی با ساختارها و نهادهای سیاسی موجود پیدا کرده است. مسئله اصلی این پژوهش، واکاوی نسبت میان مطالبات این نسل و ظرفیت نهادی نظام سیاسی ایران بر اساس نظریه کلاسیک ساموئل هانتینگتون است. این مقاله می کوشد تا با استفاده از مدل «نظم در جوامع در حال دگرگونی»، تبیین کند که چگونه ناهماهنگی میان سرعت نوسازی اجتماعی در نسل زد و سرعت نهادینه سازی سیاسی در ایران، منجر به بروز پدیده زوال سیاسی یا بی ثباتی می شود. این نسل، با تاکید بر مسائلی چون حقوق بشر، آزادی های فردی، شفافیت و محیط زیست، در حال بازتعریف مفهوم «توسعه» بوده و آن را از یک گفتمان عمدتا اقتصادی دولتی، به یک گفتمان اجتماعی حقوق محور سوق می دهد. کنشگری غیرمتمرکز و سریع این نسل در فضای دیجیتال، نه تنها شکاف عمیق نسلی در حوزه سیاست را بازتاب می دهد، بلکه مشروعیت نهادها و ساختارهای رسمی را به طور مداوم به چالش می کشد. این مقاله در نهایت استدلال می کند که نسل زد در ایران، به مثابه یک نیروی تحول آفرین غیرقابل چشم پوشی عمل می نماید. گرچه ممکن است به دنبال دگرگونی های ساختاری رادیکال نباشد، اما با شیوه کنشگری متفاوت خود، آینده توسعه سیاسی و مدنی ایران را به سمت مطالبات منعطف تر و فردگرایانه تر هدایت می کند.

کلیدواژه ها:

نسل زد ، توسعه سیاسی ، زوال سیاسی ، ایران