بررسی تاثیر نوآوری فردی بر عملکرد بین المللی سازمان با نقش میانجیگری تعهد سازمانی قابلیت نوآوری و اثر تعدیل کننده شرایط محیطی در شرکت های ایرانی

بررسی در دنیای رقابتی، امروز عملکرد بین المللی سازمان به عنوان یک مزیت استراتژیک برای شرکت ها در بازارهای جهانی مطرح است. پژوهش حاضر با هدف تاثیر نوآوری فردی بر عملکرد بین المللی سازمان و نقش میانجیگری تعهد سازمانی قابلیت نوآوری و کارآفرینی در محیط کسب و کار ایران انجام شد. با توجه به محدودیت های اقتصادی و سیاسی، ایران مانند تحریم ها و نوسانات ارزی درک این روابط برای توسعه بین المللی سازمان ها حیاتی است. مطالعه از رویکرد کمی با طرح توصیفی همبستگی استفاده کرد و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد از مدیران و کارکنان ارشد شرکت های فعال در بازارهای بین المللی جمع آوری شدند. تحلیل ماتریس همبستگی پیرسون نشان داد که نوآوری فردی تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد بین المللی سازمان دارد و این تاثیر از طریق تعهد سازمانی قابلیت نوآوری و کارآفرینی تقویت می شود. همبستگی های قوی بین کارآفرینی و عملکرد بین المللی سازمان (۰.۶۶) و بین قابلیت نوآوری و کارآفرینی (۰.۶۸) بر اهمیت این متغیرها تاکید دارد. روایی و اگزار نیز بر اساس معیار Fomell و Larcker تایید شد، که نشان دهنده تمایز مناسب متغیرها است. نتایج حاکی از آن است که نوآوری فردی به عنوان یک دارایی کلیدی می تواند از طریق ایجاد محیط خلاق سازمانی و تقویت نوآوری و کارآفرینی عملکرد بین المللی شرکت های ایرانی را ارتقا دهد. با این حال شرایط محیطی ایران ممکن است این روابط را تعدیل کند که نیازمند بررسی بیشتر است. پیشنهاد می شود سازمان ها با سرمایه گذاری در آموزش نوآوری، تحقیق و توسعه و استفاده از فناوری های دیجیتال محدودیت های محیطی را کاهش دهند. تحقیقات آینده می توانند با تحلیل معادلات ساختاری اثرات میانجی و تعدیل کننده را عمیق تر بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

نوآوری فردی ، تعهد سازمانی ، قابلیت نوآوری ، کارآفرینی ، عملکرد بین المللی سازمان ، شرایط محیطی ایران