راهکارهای افزایش تاب آوری شهر چابهار در برابر مخاطرات طبیعی

پژوهش حاضر با هدف تبیین راهکار های موثر در تاب آوری چابهار در برابر مخاطرات طبیعی انجام شده است، از این رو، از نظر هدف، کاربردی و از جنبه معرفتی دارای ماهیت عینی-ذهنی و از لحاظ روش آمیخته و استراتژی همزمان قرار دارد. جامعه آماری در پژوهش شامل دو بخش هستند. بخش اول: ساکنین محلی در شهرستان چابهار هستند که به منظور حجم نمونه از روش نمونه گیری تصادفی بهره گرفته شد، که در نهایت تعداد ۳۷۴ نفر انتخاب شد. بخش دوم نیز شامل متخصصان و نخبگان در حوزه مطالعاتی (زیست محیطی، جغرافیای شهری و روستایی) هستند که بر اساس نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر تعیین شدند. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از تئوری زمینه ای در روش کیفی و از تحلیل عاملی و آزمون t تک نمونه ای در روش کمی استفاده شده است. نتایج روش تئوری زمینه ای نشان داد، مقولات: کالبدی-زیرساختی، اقتصادی-معیشتی، مدیریتی نهادی و اجتماعی زیست محیطی به عنوان راهکار های موثر در تاب آوری شهر چابهار در برابر مخاطرات طبیعی شناسایی شدند. سپس بر اساس تحلیل عاملی، از دیدگاه متخصصان واحد های معنایی اصلی در راهکار های کلان (کالبدی-زیرساختی و اقتصادی–معیشتی) متمرکز شده اند که همگی به تاثیرات این راهکار ها در تاب آوری در برابر مخاطرات طبیعی اشاره دارند. این واحد های معنایی شامل ارتقای استاندارد های سازه ای، تقویت زیرساخت های حیاتی، ایجاد شبکه های ارتباطی چندگانه، تنوع بخشی به اقتصاد محلی، حمایت از دارایی های تولیدی و توسعه صندوق های بیمه ای و اضطراری هستند. سپس بر اساس نتایج آزمون تی تک نمونه ای، از دیدگاه جوامع محلی، راهکار های "تدوین سند چشم انداز و برنامه عمل تاب آوری" (۳.۷۶) و "ارتقای سیستم های هشدار سریع" (۳.۶۱) به عنوان اولویت های اصلی شناسایی شده اند که نشان دهنده اهمیت برنامه ریزی یکپارچه و مدیریت بحران به موقع در دیدگاه ذی نفعان محلی است.

کلیدواژه ها:

راهکار های تاب آوری ، مخاطرات طبیعی ، چابهار