ارزیابی و تحلیل توسعه مناطق ساحلی با رویکرد توان سنجی گردشگری منابع آبی مورد مطالعه: منطقه مکران

گردشگری آبی به عنوان یکی از اشکال مهم گردشگری پایدار، در سال های اخیر توجه بسیاری از سیاست گذاران و پژوهشگران را به خود جلب کرده است. منطقه مکران در جنوب شرق ایران، با دارا بودن منابع طبیعی منحصر به فرد، چشم اندازهای بکر و ظرفیت های غنی آبی، پتانسیل بالایی برای توسعه گردشگری آبی و ساحلی دارد. ازاین رو هدف پژوهش حاضر، ارزیابی و تحلیل ظرفیت های گردشگری منابع آبی منطقه مکران با استفاده از رویکرد توان سنجی و ارائه مدلی جامع برای توسعه پایدار است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، از نوع تحقیقات توصیفی–تحلیلی و به لحاظ رویکرد پژوهش، استقرایی است. جهت جمع آوری اطلاعات مورد نیاز، از دو روش اسنادی (کتابخانه ای) و پیمایشی (میدانی) استفاده شده است. شاخص های مورد استفاده در این پژوهش شامل: جاذبه های گردشگری، امکانات و ظرفیت ها، نیروی انسانی- مدیریت، اقتصادی- اجتماعی و محیط زیستی است. جهت تجزیه وتحلیل داده های پرسش نامه از نرم افزار آماری SPSS و از آزمون های همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه استفاده شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که مولفه های جاذبه های گردشگری، زیرساخت ها و امکانات، نیروی انسانی و مدیریت، و عوامل اقتصادی-اجتماعی و زیست محیطی، همگی به صورت مثبت و معنادار بر توسعه گردشگری آبی در منطقه مکران تاثیرگذارند. به ویژه، نقش جاذبه های گردشگری طبیعی به عنوان عامل اصلی در جذب گردشگران برجسته است، اما توسعه پایدار بدون بهبود هم زمان سایر ابعاد امکان پذیر نیست. همچنین نتایج پژوهش بر این تاکید دارد که برنامه ریزی جامع و هماهنگ، سرمایه گذاری در زیرساخت ها، آموزش نیروی انسانی، و توجه به ملاحظات محیط زیستی و فرهنگی، مسیر توسعه پایدار گردشگری آبی در مکران را هموار می کند.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، گردشگری پهنه های آبی ، توان سنجی گردشگری ، گردشگری آبی در ایران