عامل های هوش مصنوعی در امور مالی و فناوری مالی: کاربردها، معماری ها و الزامات حکمرانی

گسترش سامانه های خودمختار مبتنی بر هوش مصنوعی، شیوه تحلیل، تصمیم گیری و ارائه خدمات در صنعت مالی را تغییر داده است. مسئله اصلی این مقاله، تبیین ظرفیت ها و محدودیت های عامل های هوش مصنوعی در محیط های مالی پرمخاطره و تعیین الزامات استقرار مسئولانه آن ها است. هدف پژوهش، تلفیق ادبیات مربوط به کاربردهای مالی، روش شناسی ها و معماری های عامل محور و نیز چالش های فنی، اخلاقی و مقرراتی این سامانه ها است. پژوهش با رویکرد مرور نظام مند روایتی انجام شد و آثار داوری شده و گزارش های معتبر نهادی درباره معاملات الگوریتمی، ریسک اعتباری، کشف تقلب، مشاوره خودکار، خدمات مشتری و فناوری مقرراتی بررسی و به صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد یادگیری تقویتی برای تصمیم گیری سازگار، سامانه های چندعاملی برای تقسیم کار و حل مسئله توزیع شده، و عامل های مبتنی بر مدل های زبانی بزرگ برای پردازش دانش و تعامل زبانی، سه مسیر اصلی توسعه هستند. بیشترین ارزش عملی این سامانه ها در افزایش سرعت تحلیل، شخصی سازی خدمات، پایش مستمر و خودکارسازی جریان های کاری مشاهده می شود. با این حال، نامانایی داده های مالی، شکنندگی مدل، توهم و سوگیری، محدودیت توضیح پذیری، مخاطرات حریم خصوصی و احتمال ایجاد ریسک سیستمی، استفاده بدون نظارت را ناموجه می سازد. نتیجه پژوهش آن است که معماری های ترکیبی، اعتبارسنجی مستمر، ثبت پذیری تصمیم ها، کنترل انسانی متناسب با سطح ریسک و حکمرانی هماهنگ سازمانی و مقرراتی، پیش شرط بهره برداری پایدار از عامل های هوش مصنوعی در امور مالی هستند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی عامل محور ، امور مالی ، فناوری مالی ، سامانه های چندعاملی ، مدل های زبانی بزرگ