ارزیابی رویکرد توانمندسازی در سکونتگاه های غیررسمی

اسکان غیر رسمی از پیامدهای نامطلوب شهرنشینی در جهان معاصر است که از جمله چالش های مهم فراروی مدیریت شهری در جهان معاصر گردیده است. در شهر مشهد حدود ۳۳ درصد از جمعیت شهر مشهد در سکونتگاه های غیر رسمی زندگی می کنند. از این رو برنامه ریزی جهت کنترل توسعه حاشیه نشینی و اصلاح بافت موجود با استفاده از توانمندسازی بافت و ارتقا سطح اجتماعی، کالبدی و اقتصادی سبب کاهش آسیب های اجتماعی می گردد. در این مقاله سعی شده به روش توصیفی-تحلیلی با رویکرد سنجش و ارزیابی به بررسی برنامه توانمندسازی در محله مهدی آباد مشهد پرداخته شود. در جمع آوری اطلاعات از روش کتابخانه ای و میدانی استفاده شده است. جمع آوری اطلاعات میدانی از ابزار پرسشنامه استفاده گردید که در قالب طیف ۵ درجه ای لیکرت، در جهت ارزیابی معیارهای کالبدی، اقتصادی، اجتماعی به منظور توانمندسازی سکونتگاه غیررسمی محدوده مورد مطالعه تدوین گردید. جامعه آماری پژوهش، از ۱۵ نفر کارشناسان شهرداری مشهد می باشند. تجزیه و تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS و از طریق آزمون آماری پیرسون (همبستگی) استفاده شده است و بعد از تحلیل نظر متخصصین، با استفاده از تکنیک SWOT به ارائه راهبرد و راهکار در محله مهدی آباد پرداخته شده است که در نتیجه آن کلیه عوامل در غالب سه گروه اصلی توانمندسازی از منظر کالبدی، اجتماعی و اقتصادی دسته بندی گردید که منجر به سه راهبرد اصلاحی مبنی بر مراقبت و مشارکت جامعه محلی، بهره مندی مطلوب محله از خدمات زیربنایی و بهبود فضای اشتغال و رفع موانع سرمایه گذاری گردید.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، توانمند سازی ، سکونتگاه غیررسمی