تحلیلی بر رویکرد بازآفرینی در بافت های ناکارآمد شهری

بافت فرسوده، قسمتی از شهر می باشد که از روند تکاملی خارج گردیده و تبدیل به مرکز کمبودها و مشکلات آن شهر شده است. و با توجه به اینکه این بافت نیرو و توان هماهنگی و تکامل خود را نسبت به سایر بافت های شهر از دست داده از توسعه شهر عقب مانده است و به صورت بافتی منزوی درآمده است. در این بین، نقش و اثرات بازآفرینی می تواند در برنامه ریزی محدوده بافت فرسوده دارای ارزش شهرها بسیار تعیین کننده باشد. در این مقاله برای نمونه موردی محله سرشور، از روش تحلیلی- توصیفی (با تاکید بر تحلیل داده های پیمایشی) بهره گرفته شد. همچنین درجهت دستیابی به داده ها و اطلاعات لازم، علاوه بر استفاده از منابع مربوط به طرح های شهری بویژه منابع مرتبط با فضاهای شهری و محله ها، قوانین و مقررات، تحقیقات پیشین، از ابزارهایی چون (مشاهده میدانی، مصاحبه، تنظیم و تکمیل پرسشنامه و GIS) استفاده شد. جامعه آماری در این تحقیق، مردم ساکن در محله محدوده مورد نظر (محله سرشور مشهد) بوده و انتخاب نمونه ها به صورت گزینشی برای ۱۰۰ پرسشنامه در نظر گرفته شد. برای روایی پرسشنامه از میان حجم نمونه حداقل ۵% به صورت pretest (تست اولیه) مورد بررسی قرار گرفته و بر اساس رگرسیون حاصل و آلفای کرانباخ اعتبار پرسشنامه های نمونه بررسی (۹۶ %) و سپس حجم نمونه مورد ارزیابی مجدد قرار گرفت و همچنین برای بررسی پایایی پرسشنامه (validity) از روش نظر هیات داوران استفاده شد. در انتها با استفاده از فرضیات داده شده نتیجه گیری شد رویکرد بازآفرینی جهت بهبود بافت فرسوده این محله مناسب می باشد.

کلیدواژه ها:

بافت ناکارآمد ، فرسوده ، بازآفرینی ، محله سرشور