بررسی رابطه بین خودکارآمدی اجتماعی و تمایل به مشارکت اجتماعی دانشجویان در دانشگاه فاطمه سقا

مقدمه: دانشگاه به عنوان مهم ترین فضای اجتماعی و آموزشی جوانان، نقش اساسی در شکل دهی تعاملات گروهی و رشد مهارت های ارتباطی دانشجویان دارد. مشارکت اجتماعی دانشجویان، شامل فعالیت هایی مانند حضور در انجمن ها، برنامه های داوطلبانه و پروژه های گروهی، یکی از شاخص های مهم پویایی محیط دانشگاهی است. خودکارآمدی اجتماعی، به عنوان باور فرد نسبت به توانایی خود در مدیریت تعاملات اجتماعی، یکی از عوامل موثر بر میزان مشارکت دانشجویان در فعالیت های جمعی محسوب می شود. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودکارآمدی اجتماعی و تمایل به مشارکت اجتماعی دانشجویان دانشگاه شمال بود. روش: پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، یک مطالعه توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه شمال در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود و حجم نمونه ۳۵۰ نفر با استفاده از نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. داده ها با استفاده از دو پرسش نامه استاندارد و معتبر شامل پرسش نامه خودکارآمدی اجتماعی (Smith & Betz, ۲۰۰۰) و پرسش نامه تمایل به مشارکت اجتماعی دانشجویان (درستکار و همکاران، ۱۳۹۹) جمع آوری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که خودکارآمدی اجتماعی با تمایل به مشارکت اجتماعی دانشجویان رابطه مثبت و معناداری دارد (r=۰.۵۸, p<۰.۰۱) و حدود ۳۴ درصد از واریانس تمایل به مشارکت اجتماعی توسط خودکارآمدی اجتماعی تبیین می شود. نتیجه گیری: این پژوهش نشان می دهد که تقویت خودکارآمدی اجتماعی دانشجویان می تواند مشارکت فعال آنان در فعالیت های دانشگاهی را افزایش دهد. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی، کارگاه های مهارتی و مداخلات حمایتی برای ارتقای مهارت های اجتماعی و افزایش تعاملات جمعی دانشجویان طراحی شود. یافته ها می تواند در بهبود کیفیت زندگی دانشگاهی و ارتقای تعاملات اجتماعی دانشجویان کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی اجتماعی ، تمایل به مشارکت اجتماعی ، دانشجویان ، دانشگاه