مسئولیت اجتماعی دانشگاه ها در پیشگیری از جرایم زیست محیطی

جرایم زیست محیطی، یکی از چالش های خطیر عصر حاضر و تهدیدی عظیم برای سلامت انسان و توسعه پایدار به شمار می روند؛ در این راستا، دانشگاه ها، به واسطه ی جایگاه ویژه علمی، فرهنگی و اجتماعی خود، توان آن را دارند که در پیشگیری اجتماعی و کنشی از جرایم، به ویژه در حوزه محیط زیست، مساعدت نمایند. مسائل حائز اهمیت در پژوهش پیش رو عبارتند از آنکه چگونه تولید دانش در دانشگاه، منجر به دگرگونی اجتماعی در خدمت پیشگیری از جرایم زیست محیطی می گردد؟ نظریه های توسعه پایدار را می توان به چه طرقی در سیاست گذاری دانشگاهی جهت پیشگیری از جرایم زیست محیطی به کار بست؟ چگونه دانشگاه به عنوان یک نهاد کنش گر اجتماعی جهت پیشگیری از جرایم زیست محیطی ایفای نقش می نماید؟ و در نهایت، چه سازوکارهایی جهت پیشگیری اجتماعی از جرایم زیست محیطی در بستر دانشگاه، قابل طرح و به کارگیری می باشند؟ پژوهش کاربردی و توصیفی-تحلیلی پیش رو، به واسطه گردآوری اطلاعات به شیوه کتابخانه ای-اسنادی با رویکردی میان رشته ای، به بررسی جایگاه دانشگاه ها در سیاست جنایی پیشگیرانه در حوزه جرایم زیست محیطی پرداخته است. یافته ها، حاکی از آن اند که مسئولیت اجتماعی دانشگاه ها فراتر از آموزش و پژوهش بوده و شامل فرهنگ سازی، تحلیل عوامل جرم زا و ارائه راهکارهای اجرایی کارآمد می باشد. تحلیل ظرفیت های آموزشی، پژوهشی و اجتماعی دانشگاه ها، بیانگر آن است که مشارکت فعال این نهادها، شرط لازم جهت موفقیت سیاست های پیشگیرانه زیست محیطی است؛ بدین ترتیب، دانشگاه ها می توانند به عنوان کنشگران اجتماعی، پشتوانه علمی و فرهنگی سیاست جنایی نوین را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سیاست جنایی پیشگیرانه ، جرایم زیست محیطی ، مسئولیت اجتماعی دانشگاه ها ، پیشگیری اجتماعی و کنشی ، توسعه پایدار ، کنشگری علمی–اجتماعی