مدیریت تقاضای سفر و بازتوزیع خدمات درمانی در شهر تبریز

وجود نابرابری و عدم تعادل فضایی در توزیع خدمات شهری، به ویژه در شهرهای کشورهای در حال توسعه، یکی از عوامل موثر در تشدید تقاضای سفر و بروز بحران های ترافیکی محسوب می شود. تمرکز کاربری های متقاضی سفر، از جمله کاربری های درمانی، در محورهای خاص شهری موجب افزایش سفرهای خودرویی، تشدید ازدحام، کاهش سطح خدمت معابر و افت کیفیت محیط شهری می گردد. پژوهش حاضر با رویکردی کاربردی–تحلیلی نحوه توزیع کاربری های درمانی و مدیریت تقاضای سفر در شهر تبریز می پردازد. روش تحقیق مبتنی بر ترکیب مطالعات اسنادی، پیمایش میدانی، برداشت های ترافیکی از نقشه های گوگل است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل شدت ترافیک ناشی از استقرار کاربری های درمانی و ارائه راهبردهای مدیریت تقاضای سفر، هفت محور پرتردد شهر تبریز را مورد بررسی قرار داده است. با توجه به محدودیت دسترسی به داده های خام ترافیکی گوگل مپ، رویکردی نوآورانه مبتنی بر تحلیل اسکرین شات های لایه ترافیک Google Maps در ساعات اوج عصرگاهی و در روزهای متفاوت طراحی شده است. با کدگذاری رنگ های ترافیکی و استخراج شاخص میانگین شدت ترافیک، امکان مقایسه کمی محورها فراهم گردید. نتایج نشان می دهد که بیشترین شدت ترافیک به ترتیب مربوط به خیابان ۱۷ شهریور، ارتش جنوبی، گلگشت، آزادی، پاستور جدید، کمربندی میانی و ولیعصر است. در نهایت، پژوهش ضمن تاکید بر ناکارآمدی رویکردهای صرفا عرضه محور، راهبردهایی مبتنی بر مدیریت تقاضای سفر، بازتوزیع فضایی خدمات درمانی و ایجاد شهرک های سلامت برنامه ریزی شده توسط شهرداری را به عنوان راهکاری ساختاری و عدالت محور پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

تقاضای سفر ، مدلسازی ، عدالت فضایی ، کاربری درمانی ، ترافیک