مرور و تحلیل تاثیرات دورکاری و دگرگونی شهری بر الگوهای جابه جایی، برنامه ریزی کاربری زمین و توسعه پایدار

دورکاری، به عنوان پدیده ای که با همه گیری کووید-۱۹ شتاب گرفت، الگوهای سفر شهری، تقاضای کاربری زمین و عملکرد سیستم های حمل ونقل را دگرگون کرده است. این مقاله با مرور سیستماتیک ادبیات، تحلیل کتاب سنجی و بررسی مطالعات موردی مانند سان فرانسیسکو و لندن، تجارب موجود، مدل های نظری (مانند نهادگرایی نوین، حفظ منابع و مبادله اجتماعی) و روشی یا تحلیلی (از جمله مدل سازی چهارمرحله ای تقاضای سفر و اقتصادسنجی) را کاوش می کند. یافته ها نشان می دهند که اگرچه دورکاری سفرهای کاری را ۱۵ تا ۳۰ درصد کاهش می دهد، اما اثرات بازگشتی - مانند افزایش سفرهای غیرکاری، مهاجرت به حومه ها و رشد مصرف انرژی خانگی - بخش عمده ای از مزایای آن را خنثی می کنند. این تغییرات به پراکندگی شهری، مسطح شدن شیب قیمت مسکن، کاهش پایداری حمل ونقل عمومی و تقویت رویکردهایی مانند «شهر ۱۵ دقیقه ای» منجر شده است. در نهایت، مقاله پیشنهاد می کند سیاست گذاری های آینده بر مدیریت رفتارهای بازگشتی، اصلاح قوانین کاربری زمین، تقویت زیرساخت های دیجیتال و تمرکز بر عدالت اجتماعی تاکید کنند تا دورکاری به ابزاری برای توسعه پایدار شهری تبدیل شود. این مطالعه تصویری جامع از تعاملات دورکاری با سیستم های شهری ارائه می دهد و مسیرهای عملی برای برنامه ریزان پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، برنامه ریزی حمل ونقل ، کاربری زمین ، اثرات بازگشتی ، توسعه پایدار