درک معلمان ابتدایی از آموزش ارزش های اخلاقی از طریق موقعیت های واقعی مدرسه

تربیت اخلاقی یکی از ساحت های کلیدی سند تحول بنیادین آموزش و پرورش است که بر پرورش ارزش ها از طریق تجربیات واقعی تاکید دارد، اما مطالعات نشان می دهند معلمان ابتدایی اغلب موقعیت های طبیعی کلاس را اختلال درسی می بینند. هدف پژوهش حاضر ترکیب نظام مند مطالعات کیفی موجود درباره درک معلمان ابتدایی مدارس دولتی ایران از آموزش ارزش های اخلاقی از طریق موقعیت های واقعی مدرسه و ارائه مدل مفهومی تلفیقی است. این پژوهش کیفی با روش سنتز پژوهی تماتیک انجام شد. جامعه پژوهش شامل مطالعات کیفی منتشرشده در بازه ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۴ برای منابع فارسی و ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۵ برای منابع انگلیسی بود. جستجوی نظام مند در پایگاه های معتبر انجام شد و پس از غربالگری، ۴۲ مطالعه وارد سنتز شدند. تحلیل با کدگذاری سه مرحله ای باز، محوری و انتخابی صورت گرفت. نتایج نشان داد درک معلمان بیش از فقدان باور نظری، تحت تاثیر چالش های ساختاری مانند فشار برنامه درسی و کمبود مهارت عملی است و موقعیت ها اغلب اختلال دیده می شوند، اما برخی معلمان با راهبردهای رابطه محور مانند پرسشگری و الگوسازی به کاهش تعارض و درونی سازی ارزش ها دست می یابند. نتیجه گیری می شود که درک معلمان از موقعیت های واقعی پل کلیدی بین نظریه و عمل است و تقویت آن شرط بنیادین تربیت اخلاقی پایدار در ابتدایی است. مدل مفهومی پژوهش با تلفیق رویکردهای عملی، رابطه محور و زمینه دار، راهگشای سیاست گذاری و آموزش معلمان خواهد بود.

کلیدواژه ها:

آموزش اخلاقی ، ارزش های اخلاقی ، معلمان ابتدایی ، مدرسه ، موقعیت های واقعی