روایت درمانی شغلی بعنوان یک مداخله در روانشناسی مثبت: سنجش اثرگذاری روی بهزیستی شغلی

باتوجه به محدودیت های زندگی شغلی افراد دارای محدودیت بینایی و در نتیجه رضایت بهزیستی شغلی کمتر، اجرای مداخلات جدید با هدف افزایش رضایت از مسیر شغلی به عنوان محور بهزیستی شغلی ضروری است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روایت درمانی شغلی بر رضایت از مسیر شغلی افراد دارای محدودیت بینایی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه افراد دارای محدودیت بینایی ساکن در شهر اصفهان، در محدوده سنی ۱۸ تا ۴۰ سال بود. سه شرکت کننده در این پژوهش به شیوه نمونه گیری غیرتصادفی هدفمند انتخاب شدند. روش پژوهش کمی و طرح مورد استفاده، طرح تجربی مورد منفرد از نوع ABC بود. جلسات مشاوره پس از ترسیم خط پایه، در طی نه جلسه ۷۵ دقیقه ای برگزار شد. داده ها در این پژوهش با کمک مقیاس رضایت از مسیر شغلی (گرینهاوس، پاراسورمان و ورملی ۱۹۹۰) گردآوری شد. مداخله مورد استفاده روایت درمانی شغلی به سبک نظریه برساخت گرایی بود. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق بررسی شاخص های تحلیل دیداری درون موقعیتی و بین موقعیتی شامل تغییرات میانه، میانگین، تغییر سطح و همچنین شاخص درصد داده های غیر همپوش (PND) انجام گرفت. براساس شاخص های PND گزارش شده بین موقعیت مداخله و پایه در متغیر رضایت از مسیر شغلی برای هر سه شرکت کننده می توان گفت روایت درمانی شغلی بر افزایش رضایت از مسیر شغلی موثر است. نتایج نشان می دهد می توان روایت درمانی شغلی را به عنوان یک مداخله توانبخشی در نظر گرفت. نتایج همچنین پتانسیل روایت درمانی شغلی در زمینه روانشناسی مثبت را یادآور می شوند.

کلیدواژه ها:

روایت درمانی شغلی ، برساخت گرایی ، رضایت مسیر شغلی ، روانشناسی مثبت ، محدودیت بینایی