بررسی رابطه بین عملکرد معلمان با میزان انتروپی هوش مصنوعی در تدریس

در زمینه گسترش هوش مصنوعی در آموزش، نگرانی هایی درباره تاثیرات روان شناختی غیرمستقیم آن بر معلمان—به ویژه در مناطق محروم—مطرح شده است، زیرا بی ثباتی و عدم قطعیت الگوریتمی می تواند استرس شناختی، کاهش اعتماد حرفه ای و تضعیف بهزیستی روانشناختی را به دنبال داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین انتروپی هوش مصنوعی (به مثابه شاخصی از بی نظمی و نااطمینانی در سیستم های آموزشی هوشمند) و عملکرد معلمان ابتدایی در شهرستان بردسکن است. طرح پژوهش، توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۲۵۰ معلم ابتدایی سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۱۴۲ نفر با نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه عملکرد معلمان مبتنی بر چارچوب TPACK (شمی پور، ۱۳۹۸) و مقیاس انتروپی هوش مصنوعی در فرآیند تدریس (کرامتی تولائی، ۱۴۰۴) بودند. روایی محتوایی ابزارها با نظر پنج متخصص و شاخص CVR (≥۰٫۶۵) و پایایی با آلفای کرونباخ (۰٫۸۷ و ۰٫۸۵) تایید شد. داده ها با آمار توصیفی و همبستگی پیرسون تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که انتروپی هوش مصنوعی رابطه ای معکوس و معنادار با عملکرد معلمان دارد؛ سابقه تدریس به عنوان متغیر تعدیل گر، این رابطه را در معلمان با سابقه بیش از ده سال تقویت می کند. همچنین، معلمان با عملکرد بالا سطح انتروپی پایین تری گزارش کردند و تفاوت معناداری بین معلمان شهری و روستایی در سطح انتروپی مشاهده شد. در نتیجه، کاهش انتروپی نه تنها یک چالش فنی، بلکه پیش نیازی روان شناختی و اخلاقی برای تحقق عدالت آموزشی و حفظ سلامت روان معلمان در مناطق محروم است.

کلیدواژه ها:

بهزیستی روانشناختی معلم ، هوش مصنوعی آموزشی ، انتروپی ، عملکرد معلمان ابتدایی ، مناطق محروم