اثر زوج درمانی گروهی هیجان مدار بر گذشت، هماهنگی زناشویی و الگوهای ارتباطی در زوجین ناسازگار

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی زوج درمانی گروهی هیجان مدار (EFGCT) بر گذشت، هماهنگی زناشویی و الگوهای ارتباطی در زوجین ناسازگار مراجعه کننده به مراکز مشاوره رشت انجام شد. این پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل تمامی زوجین ناسازگار مراجعه کننده به مراکز «پشتبان زندگی» و «جمعیت همیاران سلامت روان» از بهمن ۱۴۰۳ تا تیر ۱۴۰۴ بود. پس از انتشار فراخوان عمومی، از زوج هایی که در روابط خود تعارض داشتند و تمایل به شرکت در پژوهش داشتند دعوت شد و ۲۰ زوج (۱۰ زوج در گروه آزمایش و ۱۰ زوج در گروه کنترل) با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگزین شدند. گروه آزمایش طی نه جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان زوج درمانی هیجان مدار قرار گرفت و گروه کنترل در فهرست انتظار ماند. ابزارهای گردآوری داده شامل مقیاس گذشت صفت (بری و همکاران، ۲۰۰۵)، مقیاس هماهنگی زناشویی (زو و لای، ۲۰۰۴) و پرسشنامه الگوهای ارتباطی (کریستنسن و سالاوی، ۱۹۸۴) بودند که در مراحل پیش آزمون و پس آزمون اجرا شدند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ تحلیل گردید. یافته ها نشان داد زوج درمانی هیجان مدار موجب بهبود معنادار هماهنگی زناشویی (۰.۰۰۱>P) و الگوهای ارتباطی (۰.۰۰۱>P) در زوجین ناسازگار شد، در حالی که تاثیر آن بر گذشت معنادار نبود. در مجموع، نتایج نشان می دهد زوج درمانی گروهی هیجان مدار می تواند رویکردی موثر برای بهبود تعاملات عاطفی و حل تعارض در زوجین ناسازگار باشد و هماهنگی زناشویی و ارتباط سازنده میان آن ها را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

گذشت ، هماهنگی زناشویی ، الگوی ارتباطی ، زوج درمانی هیجان مدار