مدل توسعه ی سرمایه ی انسانی در سازمان های فناور

این پژوهش به موضوع سرمایه ی انسانی در انقلاب صنعتی چهارم می پردازد. در این تحقیق ابتدا با بررسی ادبیات موضوعی ماهیت و مولفه های صنعت ۴.۰ تعیین شده و سپس بر اساس ساخت و بافت سازمان های ایرانی، محیط کلان سیاسی و اقتصادی کشور و روندهای موجود در توسعه فناوری های نو، شایستگی ها، مهارت ها و دانش مورد نیاز کارکنان را برای حضور موفق و موثر در محیط های پیچیده ی تولیدی در انقلاب صنعتی چهارم پیشنهاد کرده است. برای انجام این مطالعه نمونه گیری نظری انجام گرفته و داده ها از طریق انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۸ نفر از خبرگان شامل دانشگاهیان، مدیران کسب وکارها و پژوهشگران حوزه ی منابع انسانی جمع آوری و برای تجزیه و تحلیل آن ها و طراحی مدل از روش داده بنیاد استفاده شده است. در این روش با واکاوی متن مصاحبه ها گزاره ها، مفاهیم، مولفه ها و مقوله های محوری شناسایی و نتایج در قالب مدل پارادیمی (شامل ابعاد ۶ گانه ی شرایط علی، مداخله گر، زمین های و پدیده ی محوری، استراتژی ها و پیامدها) ساختارمند شده اند. بر اساس یافته ها مدیران کسب وکارها باید بدانند که در مسیر بکارگیری فناوری های نو نظام و عاملیت های تولید همکنش پذیر و آگاه خواهند شد که این ویژگی ها خود به ظهور نوع جدیدی از کار به نام «کار دیجیتال» منجر می شود. کار دیجیتال نیازمند تجهیز سرمایه ی انسانی به مهارت های جدیدی است که می توان آن ها را در ۴ گروه روش شناختی، اجتماعی، فردی و فناورانه دسته بندی کرد. پیامدهای فراگیری این شایستگی ها، تحول در نظام آموزشی، ساختار سازمان ها و مشاغل، فرهنگ سازمانی و دانشی شدن تمامی کارکنان شاغل در صنعت و نوع جدیدی از روابط کار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

صنعت ۴.۰ ، نظریه ی داده بنیاد ، شایستگی ها و مهارت های نیروی انسانی ، مدل توسعه ی سرمایه ی انسانی