تاب آوری انرژی از منظر تغییرات فرهنگی کاربست فضای تجربه و افق انتظار

همه صورت های آبی، بادی، خورشیدی، الکتریکی، فسیلی و هسته ای بخش انرژی در معرض میزانی از آسیب پذیری احتمالی ناشی از بروز تغییرات در طبیعت بطور عام و در آب و هوا و محیط زیست بطور خاص می باشد. این در حالی است که این بخش همچنین متاثر از تغییرات در آگاهی، تجربه، سبک، زیست، فرهنگ و در نتیجه انتظارات جوامع انسانی نیز می باشد که معرف صورتی خاص و انسان شناسانه از آسیب پذیری است. این آسیب پذیری ها قادرند جریان مستمر فعالیت های بخش انرژی بویژه در فرآیندهای تولید و توزیع را با اختلالات جدی مواجه سازند. به همین سبب ضرورت دارد تا این بخش به تاب آوری لازم برای پاسخگویی متناسب با این آسیب پذیری ها دست یابد. این ضرورتی کلیدی و حساس برای استمرار عملکرد بخش انرژی می باشد. با این وصف این پرسش مطرح است که اولا تاب آوری انرژی به چه معناست و ثانیا اینکه در حد فاصل میان تجارب گذشته و انتظارات آینده جوامع انسانی از منظر تغییرات فرهنگی این تاب آوری از چه ویژگی هایی برخوردار است. این نوشتار فرض را بر این می گذارد که تاب آوری انرژی علاوه بر صورت طبیعی خود که بطور معمول در حوزه حوادث احتمالی طبیعی و فیزیکی مطرح است نیازمند فهم عملیاتی فضای حوادث انسان شناسانه ای است که منتج از تغییرات در سبک زیست و فرهنگ جوامع انسانی در حد فاصل میان فضای تجربه و افق انتظارشان می باشد. بدیهی است که هر چه فاصله میان فضای تجربه و افق انتظار بیشتر شود شتاب بیشتری از تغییرات همه جانبه رخ خواهد داد. نگرش به بخش انرژی از منظر شتاب روزافزون تغییرات فرهنگی و در فاصله میان فضای تجربه و افق انتظار نه تنها این بخش را به معنای واقعی و هستی شناسانه تاب آور می سازد بلکه آن را متنعم از حمایت های انسان شناسانه جوامع انسانی می گرداند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، انرژی ، تغییرات فرهنگی ، فضای تجربه ، افق انتظار ، شتاب ، راینهارت کوزلک