پژوهش مروری بررسی مدل های آموزشی موثر در آموزش کودکان دارای اختلالات طیف اتیسم

اختلالات طیف اتیسم (ASD) به عنوان یک اختلال عصبی-رشدی شناختی با تاثیرات گسترده بر مهارت های اجتماعی، ارتباطی و رفتاری کودکان شناخته می شوند. این اختلالات نیازمند روش های آموزشی موثر و فردی سازی شده هستند تا به بهبود توانایی های یادگیری و اجتماعی کودکان کمک کنند. هدف این پژوهش مروری بررسی مدل های آموزشی مختلف موثر در آموزش کودکان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم و تحلیل تاثیر آن ها در ارتقاء مهارت های اجتماعی، ارتباطی و رفتاری است. در این پژوهش، مقالات علمی معتبر از پایگاه های داده معتبر همچون Google Scholar و PubMed جمع آوری و تحلیل شدند. روش های آموزشی مختلف شامل روش های مبتنی بر رفتار (ABA)، آموزش مبتنی بر بازی، آموزش ساختاریافته و آموزش فردی سازی شده بررسی گردیدند. نتایج این پژوهش نشان می دهند که مدل های آموزشی مبتنی بر رفتار مانند ABA، که بر تقویت رفتارهای مثبت و کاهش رفتارهای منفی تمرکز دارند، و همچنین آموزش های ساختاریافته و فردی سازی شده می توانند به طور موثری به بهبود مهارت های اجتماعی و رفتاری کودکان اتیسم کمک کنند. به ویژه آموزش مبتنی بر بازی در کاهش رفتارهای تکراری و ارتقاء مهارت های اجتماعی موثر است. این پژوهش نتیجه می گیرد که ترکیب مدل های مختلف آموزشی و توجه به نیازهای فردی هر کودک می تواند به بهبود یادگیری و مهارت های اجتماعی کودکان مبتلا به اتیسم منجر شود.

کلیدواژه ها:

اختلالات طیف اتیسم ، مدل های آموزشی ، آموزش فردی سازی شده