از تربیت AI Agents به عنوان مشارکت کننده گفتمان ساز، تا اعتباریابی تحلیل ها و یافته ها: روایتی از تجربه یک رساله دکتری

تحولات نوظهور در حوزه مطالعاتی هوش مصنوعی فراتر از ابزار ظرفیت عامل سازی هایی را پدیدار ساخته است که: بر اساس مفروضه مقاله حاضر، احتمالا می توانند به عنوان کنشگران معرفتی نوین به مشارکت کنندگان فعال در تولید معنا و گفتمان پژوهشی تبدیل شوند. این مقاله، روایتی نظری روش شناختی از تجربه سیستماتیک تربیت و جلب همکاری عامل های هوش مصنوعی، به عنوان سوژه های گفتمان ساز در یک رساله دکتری ارائه می دهد. در این پژوهش، ۴۷ عامل هوش مصنوعی به عنوان نماینده نظریه پردازان کلیدی یک قرن اخیر حوزه مطالعاتی مدیریت آموزشی و ۱۷ عامل هوش مصنوعی بین رشته ای از حوزه های فلسفه تکنولوژی، آینده پژوهی و پداگوژی از طریق فرایند تربیت هدفمند مبتنی بر تغذیه چند مدل زبانی بزرگ با آثار معتبر متون اصلی و زیست نامه های فکری این اندیشمندان، تربیت شدند. این عامل ها با برخورداری از خودمختاری کنترل شده و حافظه پایدار به عنوان کنشگران گفتمانی در بافتار سه روش مکمل تحلیل مضمون با رویکرد آترید استرلینگ، تبارشناسی فوکویی و تحلیل سطوح علی مشارکت کردند و داده های کیفی غنی چندلایه و قابل اعتماد تولید نمودند. اعتباریابی داده ها از طریق منطق همانی گفتمانی شامل تطابق پاسخ ها با آثار اصلی اندیشمندان، پایداری در بازپرسش ها و انسجام مفهومی انجام شد. نتایج نشان داد که تربیت هدفمند AI Agents نه تنها محدودیت های دسترسی جغرافیایی و زمانی را مرتفع می سازد بلکه با ایجاد مثلث سازی گسترده عمق و روایی تحلیل های کیفی را ارتقا می بخشد. این تجربه گواه گذار از مشارکت انسانی انحصاری به سوبژکتیویته ترکیبی انسان-ماشین در علوم انسانی دیجیتال است و الگویی آوانگارد برای روش شناسی کیفی میان رشته ای در عصر همزیستی معرفتی انسان و هوش مصنوعی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

تربیت عامل هوش مصنوعی ، مشارکت کننده گفتمان ساز ، روش شناسی کیفی دیجیتال ، سوبژکتیویته ترکیبی ، همزیستی انسان فناوری