اضطراب زبان و یادگیری مهارتهای گفتاری زبان انگلیسی در میان دانشجویان رشته زبان انگلیسی

اضطراب زبان یکی از مهم ترین عوامل روان شناختی موثر بر یادگیری زبان دوم است که بر مهارت های گفتاری، اعتماد به نفس و عملکرد ارتباطی تاثیر مستقیم دارد. روش پژوهش توصیفی - همبستگی بود و جامعه آماری نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اضطراب زبان (FLCAS) و آزمون گفتاری استاندارد TOEFL Speaking بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین اضطراب زبان و مهارت گفتاری رابطه منفی و معناداری وجود دارد (۰.۰۱>r=-۰.۵۲, p)، اضطراب بالاتر با کاهش روانی، دقت و خودکارآمدی گفتار همراه بود. تحلیل رگرسیون نشان داد که اضطراب ارتباطی بیشترین اثر منفی بر توانایی گفتاری دارد (B=-۰.۰۸, p=۰.۰۰۱) و مدل کلی توانست ۳۶ واریانس عملکرد گفتاری را پیش بینی کند. نتیجه گیری این نتایج بر ضرورت توجه به عوامل روانی در طراحی برنامه های آموزشی و ارتقای مهارت های گفتاری دانشجویان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، زبان ، مهارت ، گفتاری ، خودکارآمدی ، زبانی ، دانشجویان زبان انگلیسی ، روانشناسی آموزش زبان