مقایسه سنجش کلاسی دانش آموزان با نیازهای ویژه و عادی

پژوهش حاضر به بررسی تفاوت شیوه های سنجش کلاسی میان دانش آموزان عادی و دانش آموزان با نیازهای ویژه در مدارس ابتدایی می پردازد. با توجه به گسترش آموزش فراگیر، هدف پژوهش شناخت نحوه ارزیابی عملکرد این دو گروه توسط معلمان بود. مطالعه با روش توصیفی از نوع علی مقایسه ای و بر روی ۱۵۰ معلم ابتدایی مدارس دولتی تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد که به صورت نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن به تایید خبرگان و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰.۸۹ تایید شد. نتایج نشان داد معلمان برای دانش آموزان عادی بیشتر از روش های سنتی مانند آزمون کتبی و نمره دهی کمی استفاده می کنند اما برای دانش آموزان با نیازهای ویژه از شیوه های انعطاف پذیر نظیر ارزشیابی توصیفی، مشاهده و پوشه کار بهره می گیرند. این تفاوت معنادار بود و آموزش تخصصی معلمان در حوزه آموزش فراگیر تنوع روش های سنجش را افزایش می داد. پژوهش بر ضرورت توانمندسازی معلمان و اصلاح سیاست های سنجش آموزشی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سنجش ، کلاسی ، آموزش فراگیر ، ارزشیابی توصیفی ، نیازهای ویژه ، دانش آموزان ابتدایی