تاثیر استرس شغلی بر قصد ترک شغل کارکنان با در نظر گرفتن نقش عدالت توزیعی مورد مطالعه: سرپرستی بانک شهر شیراز

جذب و نگهداشت این منابع حیاتی، امری مهم برای سازمان محسوب می شود. از طرفی با توجه به هزینه زیاد ترک خدمت کارکنان و به خصوص کارکنان متخصص، یکی از باصرفه ترین تدابیر در مقابله با مشکل ترک خدمت، استفاده از تدابیر لازم جهت جذب و نگهداشت ماهرترین کارکنان سازمان و جلوگیری از ترک شغل آنان می باشد. هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر استرس شغلی بر قصد ترک شغل کارکنان با در نظر گرفتن نقش میانجی عدالت توزیعی در بانک شهر می باشد. استرس شغلی به عنوان متغیر مستقل، عدالت توزیعی به عنوان متغیر میانجی و قصد ترک شغل کارکنان به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شده اند. جامعه آماری تحقیق کلیه کارکنان بانک شهر در بخش سرپرستی شهر شیراز می باشد. جهت تعیین حجم نمونه لازم، با استفاده از جدول مورگان تعداد ۲۷۸ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شده اند. دوره زمانی تحقیق نیمسال دوم سال ۱۴۰۳ می باشد. روش گردآوری داده ها از روش کتابخانه ای و توزیع پرسشنامه می باشد. آزمون فرضیات از روش تحلیل عاملی و معادلات ساختاری انجام شد. نتایج تحقیق نشان داد استرس شغلی (استرس شغلی ناشی از وظایف بیش از حد و استرس شغلی ناشی از عدم پیشرفت کار) بر قصد ترک شغل کارکنان تاثیر مستقیم و معناداری دارد و عدالت توزیعی موجب تضعیف این تاثیر می گردد.

کلیدواژه ها:

استرس ، قصد ترک ، عدالت توزیعی ، سرمایه انسانی ، عملکرد شغلی