تاثیر نور روز بر طراحی آپارتمان های مسکونی و سلامت روان ساکنان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر نور طبیعی بر سلامت روان و کاهش افسردگی ساکنان آپارتمان های مسکونی، با تمرکز بر جهت گیری فضای نشیمن و نسبت مساحت پنجره به کف انجام شده است. بدین منظور، ۲۴ واحد آپارتمانی با جهت گیری های مختلف در شهر کرج انتخاب و برای ساکنان آن ها پرسشنامه شادکامی آکسفورد (OHI) و شاخص سلامت روان (IFHI)، به همراه فرم اطلاعات معماری شامل جهت نشیمن، مساحت کف، مساحت پنجره و میزان خیرگی ادراک شده تکمیل گردید. برای هر واحد، نسبت مساحت پنجره به مساحت کف به عنوان شاخص کمی نسبت پنجره به کف محاسبه و داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و آزمون تحلیل واریانس یک طرفه تحلیل شد تا الگوی ارتباط بین شاخص های نور طبیعی و وضعیت روانی ساکنان استخراج شود (۳-۱). یافته ها نشان داد نوسان نسبت پنجره به کف و تفاوت جهت گیری نشیمن در دامنه موردمطالعه، به تنهایی با تغییر معنادار در نمرات شادکامی و سلامت روان همراه نیست، در حالی که بین خیرگی ادراک شده و سلامت روان (IFHI) رابطه منفی و معناداری مشاهده شد؛ به گونه ای که افزایش سطوح خیرگی با کاهش نمرات سلامت روان همراه بود. این نتایج، همسو با ادبیات موجود در حوزه نور طبیعی و روان شناسی محیط، بر این نکته تاکید دارد که کیفیت تجربه نور روز، به ویژه کنترل خیرگی و تامین آسایش بصری، بیش از صرف افزایش سطح بازشو در تبیین پیامدهای روانی نور طبیعی نقش دارد و می تواند به عنوان مبنایی برای تدوین راهبردهای طراحی در ارتقای کیفیت زندگی و کاهش علائم افسردگی در آپارتمان های مسکونی به کار رود (۷-۴).

کلیدواژه ها:

نور روز ، سلامت روان ، جهت گیری نشیمن ، نسبت پنجره به کف ، افسردگی