نقش سامانه های هوشمند شهری در کاهش ترافیک و آلودگی هوا در جهت بهبود پایداری شهری

شهرنشینی شتابان و افزایش وابستگی به خودروهای شخصی دو چالش بزرگ ترافیک شدید و آلودگی هوای شهری را به بحرانی جدی تبدیل کرده است که پایداری شهرها را تهدید می کند. این پژوهش با هدف بررسی نقش واقعی سامانه های هوشمند شهری در کاهش همزمان بار ترافیکی و آلودگی هوا و حرکت به سمت پایداری شهری انجام شد. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی کمی ترکیبی و مبتنی بر مروری نظام مند بر منابع علمی گزارش های رسمی بین المللی و مطالعات موردی شهرهای منتخب جهان در بازه ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ بود. یافته ها نشان داد که سامانه های هوشمند شهری مانند کنترل تطبیقی چراغ های راهنمایی، هدایت پویای مسیر، مدیریت هوشمند پارکینگ، قیمت گذاری پویای عوارض و پایش لحظه ای کیفیت هوا در شهرهایی با زیرساخت مناسب توانسته اند زمان سفر را تا ۳۵ درصد، مصرف سوخت را تا ۲۵ درصد و انتشار آلاینده ها را تا ۳۰ درصد کاهش دهند. با این حال موفقیت این سامانه ها به شدت وابسته به وجود زیرساخت ارتباطی قوی، هماهنگی نهادی، بودجه پایدار و پذیرش اجتماعی است و در بسیاری از شهرهای در حال توسعه به دلیل کمبود پیش نیازها، اغلب محدود یا ناپایدار باقی مانده است. نتیجه گیری پژوهش تاکید می کند که سامانه های هوشمند شهری ابزار قدرتمندی برای پایداری شهری هستند، اما تنها در چارچوب سیاست گذاری یکپارچه عدالت محور انسان محور می توانند به تغییرات واقعی و ماندگار منجر شوند؛ در غیر این صورت خطر تبدیل شدن به پروژه های نمایشی و افزایش نابرابری شهری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، ترافیک شهری ، آلودگی هوا ، پایداری شهری ، حمل و نقل هوشمند