معماری احیاکننده به عنوان الگویی برای بهبود محیط شهری

صنعت ساختمان و ساخت و ساز یکی از مهمترین عوامل بسیاری از مسائلی است که جهان امروز با آن روبرو است به ویژه در کشوری مانند مصر که در حال شهرنشینی و صنعتی شدن سریع است جایی که درصد بیشتری از ساختمان ها به طور خاص برای شرایط و نیازهای فعلی طراحی و ساخته می شوند و شرایط محیطی بوم شناسی یا نیازها و فعالیت های ساکنان را در نظر نمی گیرند. معماری به طور کلی به عنوان موجودیتی ایستا در نظر گرفته می شود که در طول دهه ها ثابت می ماند در حالی که تعامل بسیار کمی با ساکنان و محیط شهری اطراف خود دارد، از این رو محیط ساخته دست بشر اکنون بزرگترین مصرف کننده منابع انرژی منابع آب شیرین و منابع طبیعی جهان محسوب می شود. از آنجا هر روز مفاهیم جدید طراحی معماری زیادی ارائه می شوند تا تصور رایج از محیط ساخته شده سنتی را تغییر دهند مانند معماری احیاکننده که هدف آن ایجاد تاثیر مثبت زیست محیطی بر روی یک سایت است نه ایجاد پروژه ای که تا حد امکان کمترین تاثیر را داشته باشد که در آن در طول عمر یک ساختمان، بیشتر از آنچه در طول ساخت و بهره برداری از آن مصرف می شود به محیط داده می شود.هدف اصلی این مقاله، ترویج استفاده از معماری احیاکننده به عنوان یک الگوی فکری برای طراحی معماری پایدار در مقیاس بزرگتر از طریق مطالعه، مفهوم، تاریخچه استراتژی های اجرایی و اصول اساسی آن است که باید در فرآیند طراحی در نظر گرفته شوند. روش تحقیق شامل یک مطالعه نظری در مورد معماری احیاکننده است، سپس با مطالعه یک نمونه معتبر که اصول معماری احیاکننده را در خود جای داده، از رویکرد تحلیلی برای ارزیابی کارایی راه حل های احیاکننده آن استفاده می کند. این مطالعه نشان داد که ساختمان های احیاکننده فرصتی استثنایی برای تاکید بر ارزش خدمات اکوسیستم در یک بافت شهری ارائه می دهند زیرا چنین خدمات اکوسیستمی عظیمی را به محیط شهری اطراف خود ارائه می دهند.

کلیدواژه ها:

معماری احیاکننده ، معماری پایدار ، طراحی معماری ، محیط شهری ، خدمات اکوسیستم