اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تحمل آشفتگی زنان دارای دلزدگی زناشویی

مطالعه حاضر با هدف اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تحمل آشفتگی زنان دارای دلزدگی زناشویی انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی بود و از لحاظ روش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان متاهل مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره شهر رودسر با شکایت اصلی تعارضات و نارضایتی زناشویی و تجربه دلزدگی زناشویی در فاصله فروردین تا خرداد ۱۴۰۴، به تعداد تقریبی ۱۲۰ نفر بود. روش نمونه گیری به صورت در دسترس از میان مراجعان واجد شرایط انجام شد؛ به این ترتیب که ابتدا فهرستی از تمامی زنان مراجعه کننده با ویژگی های مورد نظر تهیه گردید و سپس از میان آنان ۳۰ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری گروه آزمایش و گروه کنترل گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها مقیاس تحمل آشفتگی سیمونز و همکاران (۲۰۰۵) و پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز (۱۹۹۶) بود. هر دو گروه آزمایش و گروه گواه با استفاده از ابزار پژوهش مورد پیش آزمون قرار گرفتند. سپس مداخله شناختی-رفتاری هازلت استیونز (۲۰۰۳) به مدت ۸ جلسه برای گروه آزمایش مختص خود اجرا شد اما گروه گواه در فهرست انتظار قرار گرفت. در پایان مداخلات هر دو گروه آزمایش و گروه گواه با استفاده از ابزار پژوهش مورد پس آزمون قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۲ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر تحمل آشفتگی زنان دارای دلزدگی زناشویی اثربخش بود (۰/۰۵>P). یافته های این پژوهش نشان می دهد که مداخله درمان شناختی رفتاری به طور معناداری توانایی تحمل آشفتگی (آرامش در مواجهه با هیجان های منفی و مدیریت واکنش های هیجانی) را در زنان مبتلا به دلزدگی زناشویی افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، تحمل آشفتگی ، دلزدگی زناشویی