تحلیل جایگاه «سنت» در اندیشه و آثار سید هادی میرمیران گذار از فرم به مفهوم

معماری معاصر ایران همواره در جستجوی راهی برای پیوند میان میراث گذشته و فناوری های نوین بوده است. سید هادی میرمیران به عنوان یکی از پیشگامان این عرصه با عبور از تقلید فرمال، سعی در احیای «مفاهیم معماری سنتی» داشته است. هدف از این پژوهش بررسی شیوه برخورد میرمیران با مفهوم سنت و چگونگی نمود آن در آثار مدرن وی است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و گردآوری اطلاعات اسنادی انجام شده است. چهار اثر شاخص شامل «مجتمع ورزشی رفسنجان»، «کتابخانه ملی ایران»، «موزه ملی آب» و «ساختمان کانون وکلا» به عنوان نمونه های موردی انتخاب و مورد تحلیل قرار گرفته اند. بررسی ها نشان می دهد که میرمیران در آثار خود بر سه اصل «استعاره های شکلی»، «شفافیت و سبکی» و «تداوم فضایی» تاکید داشته است. او مفاهیم کهن مانند حیاط مرکزی، صفه و محوریت آب را با استفاده از مصالح مدرن و سازه های نمایان بازآفرینی کرده است. میرمیران با رویکردی انتزاعی به سنت، معماری ای خلق کرده است که نه تنها پاسخگوی نیازهای عملکردی روز است بلکه حافظه تاریخی مخاطب را نیز بیدار می کند و پیوندی عمیق میان گذشته و حال برقرار می سازد.

کلیدواژه ها:

سید هادی میرمیران ، معماری معاصر ، سنت و مدرنیته ، استعاره در معماری ، شفافیت