پارادایم «تقیه» به مثابه استراتژی امنیت اطلاعات و بقای سازمانی بازخوانی سیره امنیتی ائمه متاخر (ع) با رویکرد مطالعات استراتژیک

مفهوم «تقیه» در فرهنگ عامه گاه به معنای انفعال یا ترس و یا بنابر تعبیری دیگر به عنوان یک کنش فردی برای حفظ جان در برابر ظلم تعبیر شده است اما این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر سیره سیاسی ائمه متاخر از امام کاظم تا امام عسکری علیهم السلام اثبات می کند که تقیه یک دکترین پیچیده حفاظت اطلاعات و مدیریت پنهان برای حفظ تشکیلات تشیع در برابر دستگاه امنیتی مخوف بنی عباس بوده است. یافته ها نشان می دهد که اقداماتی نظیر نام گذاری های رمزآلود، سلولی کردن ارتباطات یاران و نفوذ در بدنه حاکمیت کیس علی بن یقطین تکنیک های پیشرفته ای بودند که برای عبور دادن تشیع از دوران خفقان عباسی استفاده کرده اند که امروزه در سازمان های اطلاعاتی مدرن ذیل مفاهیمی چون «پوشش» و «پنهان نگاری» تعریف می شوند. این پژوهش همچنین نشان می دهد که «تقیه» در سیره ائمه متاخر، تغییر ماهیت داده بود. ائمه با این استراتژی توانستند (الف) جریان مالی خمس را مدیریت کنند (تامین مالی نهضت)، (ب) کادرسازی کنند و نخبگان و بزرگان شیعه را در سیستم حفظ کنند، (ج) شیعه را برای دوران غیبت کبری که ارتباط فیزیکی با امام قطع می شود تمرین دهند.

کلیدواژه ها:

تقیه ، امنیت اطلاعات ، امامان ، شیعه ، جنگ نرم ، سیره سیاسی