قاعده نفی سبیل و مذاکره با کشورهای غیر اسلامی

این مقاله به شیوه علمی و پژوهشی به بررسی و تاثیر قاعده فقهی و حقوقی نفی سبیل در روابط مسلمنان با کفار در زمینه های مختلف اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و... می پردازد. پژوهش پیرامون این مسئله نشان می دهد که قاعده نفی سبیل مذاکره را ممنوع نمی کند، بلکه سلطه کافر بر مسلمان و جامعه اسلام را ممنوع و منع می کند. اگر مذاکره برای حفظ منافع ملی، و رفع دشمنی یا برقراری روابط محترمانه و متقابل باشد، مانعی ندارد و اگر باعث وابستگی و سلطه سیاسی و اقتصادی و یا نظامی گردد حرام و غیر مشروع می باشد. این قاعده زیر بنای سیاست خارجی می باشد و از قواعد مهم فقه سیاسی به شمار می آید. در این پژوهش به جایگاه قاعده نفی سبیل در اسلام و مستندات قاعده از جمله آیات قرآن کریم و روایاتی که در این زمینه به دست ما رسیده، می پردازیم و اینکه این قاعده چگونه در روابط سیاسی و اقتصادی و روابط بین المللی به مسلمانان کمک می کند و حدود مشروعیت مذاکره با کفار را بیان می کند و آیا این قاعده در قانون اساسی جمهوری اسلامی کاربرد دارد یا خیر؟ قاعده نفی سبیل، یکی از مبانی مهم فقه سیاسی اسلام است که مفهوم آن نفی هرگونه سلطه و سلطه پذیری میان مسلمانان و کفار می باشد و تاثیر مستقیم در روابط خارجی و به ویژه مذاکرات کشورهای اسلامی با قدرت های غیر اسلامی دارد. هدف این مقاله تبیین جایگاه فقهی این قاعده، تحلیل تاثیر آن بر سیاست خارجی جمهوری اسلامی و بررسی حدود مشروعیت مذاکره با غیر مسلمان است. این پژوهش با بررسی دقیق متون فقهی و منابع اسلامی نشان می دهد که این قاعده مانع از تعاملات بین المللی نیست بلکه تعامل جامعه اسلامی با جهان خارج را ایجاد می کند و باعث حفظ عزت و کرامت جامعه اسلامی می باشد.

کلیدواژه ها:

قاعده نفی سبیل ، سلطه ، مذاکره ، روابط بین الملل