سیاست های مسکن و بازآفرینی پایدار شهری در برنامه هفتم توسعه جمهوری اسلامی ایران

سیاست های مسکن و در ذیل آن بازآفرینی پایدار شهری که جدیدترین و جامع ترین رویکرد تاثیرگذار در ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، زیست محیطی و کالبدی می باشد پیش از آنکه یک موضوع از منظر مردمی و پیچ وتاب خورده با بطن بافت های سکونتی و رو در رو با حیات روزمره مردم باشد، موضوعی از بالا به پایین و محصول دیدگاه سیاست گذاران و برنامه ریزان شهری دهه ۹۰ میلادی است. حال این سوال مطرح است که نگاه تصمیم سازان و قانون گذار به موضوع مهم مسکن و بازآفرینی به ویژه در برنامه های توسعه کشور که مهمترین برنامه بالادستی محسوب می شود چگونه است. مطالعه حاضر یک تحقیق کاربردی و روش انجام آن توصیفی-تحلیلی می باشد که با استفاده از منابع اسنادی کتابخانه ای داده های آن آوری شده است. هدف تحقیق پیش رو بررسی جایگاه و چگونگی نگاه به موضوع مسکن و جمعا بازآفرینی از دریچه جدیدترین برنامه پنجساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران می پردازد. نتایج این پژوهش نشان می دهد همچنان که بازآفرینی پایدار شهری به عنوان جدیدترین رویکرد در عرصه برنامه ریزی شهری سعی در حل مشکلات مسکن و بافت های شهری دارد، برنامه هفتم توسعه نیز به عنوان جدیدترین برنامه توسعه ملی از این رویکرد وام گرفته است تا نشان دهد که پا به پای آخرین رویکردها و اندیشه های علمی به دنبال نگاه علمی در رفع مشکلات این حوزه است.

کلیدواژه ها:

برنامه های عمرانی ، برنامه هفتم توسعه ، مسکن ، بازآفرینی شهری