تحلیلی بر معماری ایران در دوره ی پهلوی اول از منظر نشانه شناسی

نشانه شناسی به عنوان ابزاری برای تحلیل و ارزیابی هویت استعاره ها و دلالت های تصریحی و تلویحی در معماری به کار می رود. با توجه به اهمیت مبحث نشانه شناسی در معماری پژوهش حاضر با هدف تحلیل نشانه شناسانه معماری ایران در دوره ی پهلوی اول با روش آمیخته (کمی و کیفی) نگارش شده است. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که نمادها بیشترین شکل نشانه ها در معماری پهلوی اول بودند و نشانه های شمایلی و نمایه ای در رتبه های بعدی قرار دارند همچنین نشانه های معماری این دوره تحت تاثیر سه رویکرد سنت گرایان، غرب گرایان و نظامی گرایان شکل گرفته اند.

کلیدواژه ها:

معماری پهلوی اول ، نشانه شناسی