تقویت مسیریابی شهری توسط واقعیت مجازی بررسی تاثیر فرم های سه بعدی بر خوانایی عابر پیاده

پژوهش حاضر با هدف تحلیل و تقویت مسیریابی در طراحی شهری با بهره گیری از فناوری واقعیت مجازی (Virtual Reality) و بررسی تاثیر فرم های سه بعدی بر خوانایی مسیر عابران پیاده انجام گرفته است. مسیریابی شهری یکی از عوامل اساسی در ارتقای کیفیت تجربه فضایی شهروندان و افزایش ایمنی، آرامش و بهره وری حرکتی آنها محسوب می شود. در این راستا پژوهش حاضر می کوشد تا با بازطراحی محیط های شهری در بستر واقعیت مجازی، امکان سنجش ادراک بصری توانایی جهت یابی و یادسپاری مسیرها را در میان کاربران فراهم آورد. روش تحقیق از نوع ترکیبی کمی و کیفی بوده و داده ها از طریق آزمون تجربی در محیط شبیه سازی شده نرم افزار Unity گردآوری شده اند. در این محیط، بخش منتخب خیابان پانزده خرداد تهران به صورت دیجیتال بازآفرینی و فرم های سه بعدی در جداره ها و مبلمان شهری بازطراحی گردید. پنجاه نفر از کاربران با ویژگی های سنی و تحصیلی متنوع در این فضا به پیمایش پرداختند و پس از آن پرسشنامه هایی بر اساس مقیاس لیکرت تکمیل شد. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که فرم های متمایز و نشانه های سه بعدی تاثیر قابل توجهی در افزایش خوانایی، مسیر، تقویت ادراک فضایی و بهبود جهت یابی کاربران دارند. یافته ها همچنین حاکی از آن است که برخلاف تصور عمومی، الزامی نیست نشانه های موثر در مسیریابی الزاما پیچیده یا برجسته باشند؛ بلکه عناصر ساده با منطق هندسی منسجم و تغییرات ظریف در ریتم جداره ها می توانند در ذهن عابر باقی بمانند و موجب سهولت در جهت یابی شوند. این پژوهش با تاکید بر پتانسیل فناوری واقعیت مجازی در تحلیل ادراک فضایی و طراحی هوشمندانه فرم های شهری مدلی نوین برای ارتقای تجربه حرکتی و بهبود کیفیت خوانایی مسیر در محیط های شهری ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، مسیریابی شهری ، خوانایی ، فضا ، فرم سه بعدی ، عابر پیاده