نقش الگوهای ارتباطی در پیش بینی رضایت زناشویی

مقدمه: سبک های ارتباطی زوجین از مهم ترین عوامل موثر بر کیفیت روابط زناشویی و سطح رضایت همسران به شمار می آیند. ارتباط موثر می تواند به حفظ سلامت روانی خانواده، کاهش تعارضات و افزایش ثبات رابطه کمک کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک های ارتباطی زوجین (سازنده، متقابل، تقاضا-اجتناب و اجتناب متقابل) با رضایت زناشویی انجام شد. این پژوهش از نوع همبستگی بود و جامعه آماری آن را زنان و مردان متاهل در سال ۱۴۰۳ تشکیل می دادند. روش این مطالعه از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل زنان و مردان متاهل در سال ۱۴۰۳ بود و نمونه ای ۱۸۰ نفره به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ و مقیاس سبک های ارتباطی زوجین (کریستنسن و سالاوی) بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS ۲۷ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد سبک ارتباطی زن متوقع / مرد کناره گیر پیش بینی کننده منفی و معنادار برای رضایت زناشویی بود (B = -۰.۵۵۷, t = -۸.۹۰, p < ۰.۰۱). همچنین بین سبک اجتناب متقابل و رضایت زناشویی نیز رابطه ای منفی و معنادار مشاهده شد (B = -۰.۱۵۳, t = -۲.۵۲, p = ۰.۰۱۲). در مقابل سبک ارتباطی سازنده متقابل رابطه معناداری با رضایت زناشویی نداشت (p = ۰.۷۵۰). تحلیل رگرسیون چندمتغیره حاکی از معناداری مدل کلی بود؛ به طوری که مقدار همبستگی چندگانه برابر با ۰.۳۷۸ و ضریب تعیین برابر با ۰.۱۴۳ به دست آمد. این مقادیر نشان می دهد که حدود ۱۴.۳ درصد از واریانس رضایت زناشویی از طریق سبک های ارتباطی پیش بینی می شود. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد سبک های ارتباطی، به ویژه الگوی زن متوقع / مرد کناره گیر نقش مهمی در کاهش رضایت زناشویی دارند، بنابراین آموزش سبک های ارتباطی سازنده می تواند در بهبود کیفیت زندگی زناشویی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های ارتباطی ، رضایت ، زناشویی ، ارتباط سازنده متقابل ، زن متوقع ، مرد کناره گیر ، مرد متوقع ، زن کناره گیر ، اجتناب متقابل