مطالعه وضعیت آماری خانوارهای تک نفره در ایران

خانوار تک نفره و سیر افزایشی آن یکی از پیامدهای مهم تغییرات جمعیتی و اجتماعی بوده که از دهه های پایانی قرن بیستم در بطن نظریه گذار دوم جمعیتی برای سال های آتی پیش بینی گردید. در این مقاله به روش اسنادی و با استخراج داده های مورد نیاز از نتایج سرشماری های صورت گرفته وضعیت موجود در حجم خانوارهای تک نفره در ایران مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان دادند که علی رغم سیر افزایشی خانوارهای تک نفره در حال حاضر خاصیت این پدیده در ایران با خواصی که در نظریه گذار دوم جمعیتی مطرح است متفاوت می باشد. نسبت خانوارهای تک نفره به کل خانوارهای معمولی در مناطق روستایی ایران کمتر از مناطق شهری نبوده و بخش عمده ای از این خانوارها در گروه سنی بالای ۶۵ سال قرار دارد. همچنین نسبت جنسی این نوع خانوارها بیانگر دو برابر بودن زنان نسبت به مردان است که این میزان در مناطق کم برخوردار و همینطور گروه سنی بالای ۶۵ سال از شدت بیشتری برخوردار می شود بنابراین به نظر می رسد که خانوار تک نفره در ایران یک نوع سبک زندگی انتخاب شده نبوده و بیشتر از روی اضطرار و اجبار است.

کلیدواژه ها:

خانوار ، خانوار تک نفره ، جمعیت ، نظریه گذار دوم جمعیتی