پیش بینی سازگاری زناشویی در زنان بر اساس انعطاف پذیری شناختی و تمایز یافتگی خود

مقدمه: سازگاری زناشویی به عنوان یکی از عوامل کلیدی در کیفیت زندگی و سلامت روانی، افراد به ویژه در زنان اهمیت ویژه ای دارد. در این راستا انعطاف پذیری شناختی و تمایز یافتگی خود به عنوان دو متغیر روانشناختی موثر شناخته می شوند. انعطاف پذیری شناختی به توانایی فرد در تطبیق با شرایط جدید و تغییر نگرش ها اشاره دارد در حالی که تمایز یافتگی خود به حفظ هویت مستقل در روابط نزدیک مربوط می شود. این مطالعه به بررسی نقش این دو عامل در پیش بینی سازگاری زناشویی در زنان می پردازد. روش: روش پژوهش حاضر همبستگی و جامعه آماری زنان متاهل ایرانی در سال ۱۴۰۳ بودند که با روش نمونه گیری در دسترس ۱۲۱ نفر از آنها انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های تمایز یافتگی خود (DSI)، انعطاف پذیری شناختی (CFI) و سازگاری زناشویی اسپانیر (DAS) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. یافته ها: با توجه به نتایج بین انعطاف پذیری شناختی و تمایز یافتگی خود با سازگاری زناشویی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (P>۰/۰۵). نتایج از تایید فرضیه ها حمایت کرد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده می توان برنامه های آموزشی و مشاوره ای برای تقویت انعطاف پذیری شناختی و تمایز یافتگی خود در زنان طراحی کرد. این برنامه ها می توانند به بهبود کیفیت روابط زناشویی و افزایش سازگاری در زندگی مشترک کمک کنند.

کلیدواژه ها:

سازگاری زناشویی ، انعطاف پذیری شناختی ، تمایز یافتگی خود ، زنان