اخلاق فناوری و حریم خصوصی در آموزش های دیجیتال

یکی از رسته های اخلاق کاربردی یا تعاملی اخلاق در حیطه فناوری است. حریم خصوصی در عرصه آموزش دیجیتال، مبین حق برخورداری افراد از کنترل داده های شخصی مشتمل بر اطلاعات تحصیلی، زیست سنجی و رفتارهای یادگیری در محیط های آموزشی در عرصه آنلاین است و اخلاق فناوری به مجموعه ضوابط و اصول هدایتگر، تدوین، طراحی و توسعه و استخدام مسئولانه و منصفانه از ابزارهای دیجیتالی در عرصه آموزش است. مقاله حاضر با روش تحلیل تماتیک چهار چالش اصلی فناوری های آموزشی دیجیتال را بررسی می کند: نابرابری دسترسی (دانش آموزان بدون اینترنت)، جمع آوری غیرشفاف داده ها (پلتفرم ها)، الگوریتم های نامشخص هوش مصنوعی و کاهش استقلال یادگیرندگان، و آگاهی کم از حقوق دیجیتال. برای مواجهه با این چالش ها راهکارهای سه گانه: (۱) سیاست گذاری مبتنی بر قوانین حفاظتی مانند GDPR، (۲) طراحی فناوری های آموزشی با محوریت حریم خصوصی (Privacy by Design)، و (۳) آموزش حقوق دیجیتال به ذینفعان پیشنهاد شده است. یافته های پژوهش حاکی از لزوم تلفیق پیشرفت فناوری با اصول اخلاقی از طریق همکاری نظام مند سیاست گذاران، معلمان و توسعه دهندگان است و بر آن تاکید می کند. همچنین لزوم پژوهش های آینده درباره تاثیر متاورس و تدوین چارچوب های اخلاقی بومی ضرورتی انکارناپذیر است که در این مقاله خاطرنشان شده است.

کلیدواژه ها:

اخلاق ، فناوری ، امنیت داده ها ، چالش های اخلاقی ، حریم خصوصی