بازآفرینی میراث محور در ایران: تغییر رویکرد از نوسازی تخریبی به حفاظت و توانمندسازی

شهرها در بستر تاریخی خود با عناصر کالبدی و اجتماعی چون کاروانسراها، حمام ها، صومعه ها، اماکن مذهبی، خیابان ها، میدان ها و محله ها شکل گرفته و هویت می یابند. ویژگی های معماری، چشم انداز طبیعی و الگوهای فرهنگی، تمایز هر شهر را تعیین می کنند و در مجموع حافظه جمعی و هویت شهری را می سازند. با این حال، فرایندهای معاصر نوسازی و بازآفرینی شهری در بسیاری از نمونه ها موجب تضعیف این تمایزات شده و خطر هم شکل سازی و یکنواختی فضایی را به همراه داشته است. این پژوهش با بررسی روندها و نمونه های تحول شهری، نشان می دهد که رویکردهای مبتنی بر سوداگری و کسب سود کوتاه مدت، منجر به حذف لایه های تاریخی و قطع پیوند میان ساکنان و گذشته شهر می شود. بر این اساس، تاکید می شود که سیاست ها و اقدامات مدیریت شهری باید بر حفظ سرمایه های فرهنگی، تقویت هویت مکان و صیانت از حافظه تاریخی متمرکز باشد. همچنین نقش کلیدی حکومت های محلی در هدایت فرایندهای تحول شهری به سوی الگوی انسان محور و پایدار مورد تاکید قرار می گیرد. این مطالعه پیشنهاد می کند که بازنگری در سیاست های نوسازی شهری و فاصله گیری از رویکردهای صرفا سودمحور، شرط لازم برای تداوم هویت و میراث شهری در شهرهای معاصر است.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، حکومت محلی ، میراث شهری ، توسعه پایدار