تحلیل نقش الزامات قانونی در سیاست گذاری کلان شهر تهران

کلان شهر تهران با چالش های پیچیده ای در حوزه های حمل ونقل، محیط زیست و مدیریت منابع روبروست. این پژوهش با این موضوع آغاز می شود که الزامات قانونی، به عنوان یکی از متغیرهای کلیدی اما کمتر مورد تحلیل قرار گرفته، نقشی تعیین کننده در ناکارآمدی های سیاست گذاری شهری ایفا می کنند. هدف این پژوهش، تحلیل نقش الزامات قانونی در فرآیند سیاست گذاری کلان شهر تهران و ارزیابی این است که آیا این الزامات تسهیل گر هستند یا مانع. پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی-تحلیلی انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه با ۱۵ نفر از خبرگان و تحلیل اسناد قانونی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک و نرم افزار MAXQDA مبتنی بر شاخص های پنج گانه (شفافیت، انسجام، انعطاف پذیری، کارایی و مسئولیت پذیری) مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهد که الزامات قانونی در تهران، عمدتا به عنوان یک مانع عمل می کنند. کمبود شفافیت به فساد و کاهش مشارکت شهروندی دامن می زند. تضاد در قوانین ملی و محلی، سیاست گذاران را درگیر مدیریت تعارض می کند. عدم انعطاف پذیری، مانع از نوآوری و انطباق با شرایط نوظهور می شود. بوروکراسی پیچیده، منجر به تاخیر و افزایش هزینه ها شده و گسست در زنجیره مسئولیت پذیری، مانع از پاسخگویی نهادها می شود. در مجموع، این چارچوب قانونی، سیاست گذاری را از برنامه ریزی استراتژیک به سمت مدیریت بحران سوق می دهد و اصلاح آن برای بهبود حکمرانی شهری ضروری است.

کلیدواژه ها:

الزامات قانونی ، سیاست گذاری شهری ، حکمرانی شهری ، نظریه نهادگرایی ، کلان شهر تهران