از تفرق تا پیوستگی: تحلیل مولفه های ادراک شده در انسجام بخشی به بافت و کالبد مسکونی شهرها مطالعه موردی: شهر ماهدشت

عدالت شهری به عنوان یکی از بنیادی ترین ویژگی های ساختاری و اصلی ترین مفاهیم در محیط های شهری شناخته می شود و نظام برنامه ریزی شهری نقشی حیاتی در شکل گیری و همچنین رفع چالش های مربوط به این عدالت ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی عوامل موثر بر ارتقای عدالت کالبدی و پیشنهاد راهکارهای عملی برای بهبود آن در یک محدوده شهری نمونه تدوین شده است. روش شناسی این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با اتکا به داده های اسنادی و پیمایشی انجام شده است. برای جمع آوری داده های میدانی، از ابزار پرسشنامه استفاده گردید که میان ۳۰ نفر از متخصصان و کارشناسان فعال در سازمان مدیریت شهری محدوده مورد مطالعه توزیع شد. یافته ها و تحلیل داده ها، نابرابری در توزیع خدمات و زیرساخت های فیزیکی را به عنوان اصلی ترین موانع تحقق عدالت کالبدی نشان داد. ضعف در همسویی راهبردهای توسعه با نیازهای فضایی و محلی ساکنان، به عنوان عاملی تعیین کننده در ایجاد گسستگی های کالبدی شناسایی گردید. در نتیجه دستیابی به انسجام کالبدی و ارتقای عدالت، مستلزم بازنگری اساسی در فرآیندهای تخصیص منابع و تغییر رویکرد برنامه ریزی از تمرکزگرایی به رویکردی داده محور و مبتنی بر نیازهای فضایی است تا زمینه ای برای توسعه پایدار و عادلانه شهر فراهم آید.

کلیدواژه ها:

شهر ، عدالت اجتماعی ، انسجام بخشی ، کالبد مسکونی