نقش تعدیل کننده هوش هیجانی در رابطه بین عوامل استرس زای شغلی و پیامدهای منفی آن ارائه یک مدل مفهومی

هدف این مقاله بررسی نقش حیاتی هوش هیجانی به عنوان یک عامل تعدیل کننده در رابطه پویا بین عوامل استرس زای شغلی و پیامدهای آن است. با استفاده از رویکردی مروری تحلیلی، این پژوهش به واکاوی مبانی نظری استرس شغلی ابعاد هوش هیجانی شامل خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی و مدیریت رابطه و پیامدهای فردی و سازمانی استرس می پردازد. یافته ها به وضوح نشان می دهند که سطوح بالای هوش هیجانی، توانایی افراد را برای درک، مدیریت و تنظیم هیجانات خود و دیگران در مواجهه با محرک های استرس زا افزایش می دهد. این امر منجر به کاهش ادراک استرس، کاهش پیامدهای منفی مانند فرسودگی شغلی و قصد ترک شغل و افزایش بهزیستی روانشناختی و عملکرد شغلی می شود. در نتیجه این مقاله بر ضرورت ادغام آموزش و توسعه هوش هیجانی در برنامه های بهداشت حرفه ای و توسعه منابع انسانی سازمان ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، استرس شغلی ، عوامل استرس زا ، تعدیل کننده ، فرسودگی شغلی ، عملکرد شغلی ، رفاه کارکنان