نقش آموزش کار و فناوری در تقویت خلاقیت و یادگیری پایدار در مدارس نوین

در عصر تحولات سریع فناوری و تغییرات گسترده در نیازهای آموزشی، درس «کار و فناوری» به عنوان یکی از ارکان مهم برنامه درسی مدارس، نقش بسزایی در پرورش خلاقیت و ایجاد یادگیری پایدار در دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش کار و فناوری بر تقویت خلاقیت و یادگیری پایدار در مدارس نوین انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با بهره گیری از منابع علمی و تجربیات میدانی، به تحلیل نقش این درس در توسعه مهارت های حل مسئله، تفکر طراحی، کار گروهی و نوآوری پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که آموزش کار و فناوری، به ویژه زمانی که با رویکردهای نوین آموزشی همچون یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مسئله محور و استفاده از فناوری های نوین همراه باشد، می تواند به طور معناداری خلاقیت دانش آموزان را ارتقا داده و یادگیری آنان را از سطح حافظه محور به سطحی عمیق، کاربردی و پایدار ارتقا دهد. در پایان، پیشنهاد می شود که بازنگری در محتوای این درس با تاکید بر مهارت های قرن بیست ویکم، به ویژه خلاقیت، تفکر انتقادی و سواد فناوری، در دستور کار سیاست گذاران آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش کار و فناوری ، خلاقیت ، یادگیری پایدار ، مدارس نوین ، مهارت های قرن بیست ویکم