روابط ساختاری بین جهت گیری آینده و کمال گرایی با افکار خودکشی با نقش میانجی اضطراب

افکار خودکشی یکی از چالش های مهم سلامت روان است که تحت تاثیر عوامل شخصیتی و شناختی قرار دارد. مسئله ای که بررسی آن خصوصا در جوامع دانشجویی اهمیت فراوانی دارد. با این رویکرد، هدف از تحقیق حاضر بررسی روابط ساختاری بین جهت گیری آینده و کمال گرایی با افکار خودکشی با نقش میانجی اضطراب است. این تحقیق به واسطه امکان استفاده از نتایج آن در حوزه علوم روانشناسی و تربیتی جزو تحقیقات کاربردی قلمداد می شود. در عین حال از جنبه اجرا نیز تحقیقی توصیفی همبستگی است. نمونه آماری شامل ۳۲۲ نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد نکا است. روش نمونه گیری نیز تصادفی در دسترس بوده است. برای تهیه داده های مورد نیاز از ابزار پرسشنامه استاندارد استفاده شده است. روش تحلیل مدل نیز استفاده از تکنیک مدل یابی معادلات ساختاری در نرم افزار اسمارت پی ال اس می باشد. برای تحلیل اثر میانجی نیز از آزمون سوبل استفاده شده است. بر اساس نتایج به دست آمده مشخص شد که هر دو متغیر مستقل یعنی کمال گرایی و جهت گیری آینده، تاثیری منفی و معنادار بر افکار خودکشی دارند. در عین حال بررسی اثر میانجی با آزمون سوبل نشان داد که علاوه بر تاثیر به صورت مستقیم، این دو متغیر با کاهش سطح اضطراب، باعث کاهش تمایل به خودکشی می شوند.

کلیدواژه ها:

جهت گیری آینده ، کمال گرایی ، افکار خودکشی ، اضطراب