امکان استیفای قضایی حق بر سلامت در عرصه حقوق بین الملل

سلامت به عنوان یکی از حقوق بنیادین بشر، در اسناد بین المللی گوناگون، در سطح جهانی و منطقه ای، و همچنین در چارچوب حقوق ملی، جایگاه ویژه ای یافته است. از نخستین تدوین اسناد حقوق بشر تاکنون، همواره پرسش ها و چالش هایی در خصوص قابلیت پیگیری حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی که سلامت یکی از مهم ترین ارکان آن است مطرح بوده است. این وضعیت منجر به نادیده گرفته شدن اهمیت این حقوق توسط دولت ها و بهره برداری از آن ها به عنوان ابزاری برای توجیه تضییع حقوق مردم شده است. در این پژوهش، امکان پیگیری قضایی حق سلامت در نظام بین الملل، با استفاده از مطالعات موجود، اسناد قانونی مرتبط و تحلیل های ارائه شده از سوی مراجع مختلف، مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج حاکی از آن است که سلامت، به لحاظ ماهیت، حقی است که قابلیت پیگیری قضایی دارد و بارها در محاکم ملی، منطقه ای و بین المللی مورد استناد و پیگیری قرار گرفته است. از این رو، دولت ها موظف اند تامین حداقل نیازهای سلامت افراد را به عنوان تعهدی غیرقابل چشم پوشی تلقی کرده و تمامی ظرفیت های اداری، مالی، حقوقی و قضایی خود را در این مسیر به کار گیرند.

کلیدواژه ها:

حق برخورداری از سلامت ، امکان پیگیری قضایی ، چارچوب حقوق بین الملل