تعیین حجم هدر رفت قابل حذف و مقرون به صرفه از طریق شاخص های عملکردی شبکه (مطالعه موردی)

استراتژی کاهش هدر رفت آب شرب شهرها، بر مبنای شاخص های مختلف عملکردی انجام می گیرد که یکی از رایج ترین آن ها تعیین حجم هدر رفت بر اساس حجم آب ورودی است ولیکن این روش علاوه بر اینکه تمامی پارامترهای موثر در ارزیابی واقعی عملکرد شبکه توزیع را در بر نمی گیرد، بلکه تنها حجم کل هدر رفت را مشخص نموده و میزان هدر رفتی که از لحاظ فنی و اقتصادی ممکن و مقرون به صرفه باشد را مشخص نمی کند. لذا هدف از این مطالعه، بررسی شاخص های عملکردی مختلف و تعیین حداقل میزان هدر رفتی است که حذف کامل آن از لحاظ فنی ممکن و از نظر اقتصادی به صرفه باشد تا بتوان بهترین استراتژی را برای کاهش هدر رفت سالانه انتخاب کرد. این مقاله به صورت مطالعه موردی، یکی از مناطق اصلی شهر کرمانشاه را به عنوان بزرگترین ناحیه در پهنه بندی آبرسانی کرمانشاه انتخاب نموده زیرا که بدلیل قدمت لوله ها و تاسیسات آبرسانی، توپوگرافی خشن، وسعت و تراکم بالا، بیشترین هدررفت را دارد. شاخص های مختلف عملکردی از جمله شاخص های (BTPI)، (TIRL)، (ILI) و (ELI) برای محدوده مذکور تعیین و نقاط ضعف و قوت هر کدام ارزیابی و نسبت به هم بررسی شد و بر این اساس هدررفتی که به لحاظ فنی و اقتصادی به صرفه و قابل دستیابی است تعیین گردید. در ادامه این حجم با شاخص پایه سنتی بصورت درصد ارائه شده تا بتواند بصورت سالانه جهت حذف آن برنامه ریزی کرد.

کلیدواژه ها:

حجم هدر رفت آب ، شاخصهای عملکرد شبکه