تحلیل سازوکارهای بنیادین زبان فارسی در بازتولید و تثبیت هویت ملی ایرانیان

این پژوهش با هدف تحلیل سازوکارهای بنیادین زبان فارسی در بازتولید و تثبیت هویت ملی، ایرانیان، و بررسی پایداری نقش آن در مواجهه با چالش های عصر جهانی شدن انجام شده است. پرسش محوری این است که زبان فارسی از طریق چه مکانیزم هایی نقش هویت ساز خود را در طول تاریخ حفظ کرده و آیا این کارایی در بافتار معاصر پایدار است. روش پژوهش تحلیلی توصیفی بوده و مبتنی بر بررسی متون بنیادین ادبیات حوزه های زبان شناسی اجتماعی و تحلیل محتوای متون کلاسیک به عنوان داده های اصلی با تکیه بر چارچوب نظری اثنو نمادین است. یافته ها نشان می دهد که زبان فارسی به عنوان حامل حافظه جمعی از طریق متون اسطوره ای چون شاهنامه و وحدت بخش اجتماعی به عنوان زبان میانجی نقش محوری در تثبیت تخیل جمعی و ساخت دهی معنای مشترک ملی ایفا کرده است. با این حال پایداری این نقش با چالش های جدی ناشی از هجوم واژگان بیگانه و تضعیف معیارهای زبانی در فضای مجازی مواجه است. نتیجه گیری بر ضرورت راهبردی تقویت نهادی زبان فارسی برای بقای فرهنگی در عصر حاضر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هویت ملی ، متون کلاسیک فارسی ، اسطوره ملی ، وحدت زبانی ، حافظه فرهنگی